Gastblog: De confessie van Hendric B. Jean de Tuinman,

Nooit had ik verwacht dat ik langer zou leven dan Michael Jackson (hier heb ik bewust meerdere malen over nagedacht). Eigenlijk was ik in de veronderstelling dat hij diegene zou zijn die ècht onsterfelijk kon worden. Het magische idee had mij bevangen, dat hij wel iets tegen de het verouderen kon vinden en daadwerkelijk altijd jong zou blijven.

Hij was een aardige, aimabele man. Ondanks dat bijna alle mensen om mij heen mij bij mijn voornaam noemden, had hij een eigen bijnaam voor me: BJ. Ik vond het leuk, het gaf mij het gevoel dat hij echt bij mij stil stond.

In mijn functie kwam ik dus doorgaans met hem in contact. Hierdoor had ik het privilege dat ik hem van dichterbij kon meemaken en kon beleven hoe hij echt was. Na de afgelopen 31 jaar voor de familie gewerkt te hebben, waarvan de laatste 15 jaar voor de één-na jongste zoon, kan ik toch zeggen dat mijn beeld goed onderbouwd is:

Het was een creatieve grootheid. Misschien zijn tijd vooruit of anders bekeken, onze referentiekaders vooruit. Deze laatste heeft hij blijvend breder getrokken. Overigens met veel dank, ook hij heeft mij ongetwijfeld beïnvloed om buiten de grenzen te kijken en te (laten) beleven. Naast het gebruikelijke heg knippen, wat ik op een gegeven moment kon combineren met een voortreffelijke moonwalk, was ik na verloop van tijd ook in staat mijn doorgaande overvloed aan (“ongewone”) ideeën vorm te geven om zo mijn eigen HIStory te plannen.

Als er echt een volgend leven bestaat hoop ik dat ik als creative marketeer & art director word geboren. Waarin hopelijk een deel van de opgedane buiten-de-kaders-denken door mijn DNA is opgenomen.

Met dank aan MJ.

BJ (beter bekend als Stephan Makatita)

Vuilnis

Met grote ogen aanschouw ik hoe een man, vader, eind dertiger, de fleurige fietsjes van zijn dochters in de bak voor ‘oud ijzer’ laat glijden. In de grote grijze bak, waarin enkel ijzeren balken uitgestald lijken, liggen nu twee vrolijke fietsjes.
Dan, opeens zie ik de opzichter in mijn ooghoeken verschijnen: ‘’Dat is toch geen oud ijzer, dat kan naar de Kringloop!’’. ‘’hmm...nee toch, gewoon bij het oud ijzer, aldus de vader’’

Zoals het de goede opzichterman betaamt, worden de fietsjes er weer netjes uitgehaald en bij de kringloopbak gezet. Lang zullen ze er niet staan. Binnen vijf minuten zie ik een man glunderen met de nieuwe fiets, zijn wijsvinger naar zijn voorhoofd wijzend....misschien voor zijn dochter?
Later op de dag kan ik het nog niet bevatten. De vuilnisplaats is ook in Nederland een doodgewone handelsplek.....