Station aarde…gemist

Je kijkt iemand aan ….. En lacht. Huilt. Of denkt: ik moet maken dat ik hier weg kom!

Nou was ik gisteren bij een leuke workshop over effectief communiceren. De hoofdconstatering was hierbij: we bevinden ons regelmatig onder een bepaalde lijn. Hierbij tuimelen we in een aandachtsgebied buiten het heden en onze efficiënte aandachtspunten zijn hiermee gedaald tot een treurig niveau. Onze focus is niet meer ter plaatse. Het grappige is natuurlijk dat we allemaal wel iemand kennen die soms het station van de aarde lijkt te hebben gemist. En omdat iedereen wel situaties kent waarbij er geen redelijk contact meer mogelijk is (met jezelf of met een ander), is het misschien even handig om verder te lezen.

Voor wat visuele houvast kun je je voorstellen dat je hoofd een diascherm met zich meedraagt met allerlei beelden en gevoelens uit het verleden die zich in een bepaalde situatie laten verbinden met het heden. Resultaat: je vertoont logisch of onlogisch gedrag, afhankelijk van welk beeld er wordt opgeroepen bij een bepaalde gebeurtenis en of je je wel of niet in het heden bevindt. Het kan natuurlijk zijn dat je compleet door het lint gaat omdat iemand je brood met boter heeft gesmeerd, simpelweg omdat je er een ander beeld wordt opgeroepen dat zich naar voren dringt alsof het opnieuw gebeurt.

Mocht je nu al het idee hebben dat je wel graag weer wat dichter bij je omgeving wil landen, moet je eens het volgende proberen: Confronteer jezelf met de huidige situatie, maar kom deze ook onder ogen. Bekijk objectief en denk in oplossingen. Luister en leer begrijpen waarom de ander zo reageert.

Een kleine zelftest: probeer bij het eerstvolgende gesprek dat je hebt met iemand, diegene eens echt aan te kijken en op te letten wat er gezegd wordt. Gewoon doen! En lach. Huil. Of confronteer.

Ohja, voordat ik het vergeet: Sorry mam, pap, broer, Stephan, voor alle keren dat ik het station miste...